Contre l'obscurité

In his article, “Against Obscurity” Proust objected to Symbolism because he said, it claims “that it neglects the accidents of time and space in order to show only eternal truths, and so overlooks another of life’s laws, which is that life indeed realizes the universal and the eternal, but only through individuals.” (Germaine Brée, The World of Marcel Proust, p. 43)

Qu’il me soit permis de dire encore du symbolisme, dont en somme il s’agit surtout ici, qu’en prétendant négliger les « accidents de temps et d’espace » pour ne nous montrer que des vérités éternelles, il méconnaît une autre loi de la vie qui est de réaliser l’universel ou éternel, mais seulement dans des individus.

In Swann's Way:

ils [les grands artistes] avaient eux aussi considéré avec plaisir, fait entrer dans leur œuvre, de tels visages qui donnent à celle-ci un singulier certificat de réalité et de vie, une saveur moderne. 

they [great artists] also had regarded with pleasure and had admitted into the canon of their works such types of physiognomy as give those works the strongest possible certificate of reality and trueness to life, a modern, almost a topical savour;

To Albertine

 

ამ ბლოგს სამი ჰიმნი აქვს

 ვინც 99%-ზე დაბალ ხმაზე მოუსმენს გავიდეს და აღარასდროს შემოვიდეს ამ ბლოგზე.

ეს ისე. 2:00-ზე ინსტრუმენტალი! :)

შედარებისთვის:

სად მყოფობს აზრი

ვიღაცას კომენტარად დაუწერია:
haunting. უკეთესად კაცი ვერ იტყოდა. 

ან შეიძლება იტყოდა, სულისშემძვრელი. 

Sweet Albertine

 სრულიად, აბსოლუტურად, ყოვლად, სავსებით პრუსტული სიმღერა:
ისე,ხომ იცით, ამან იმღერა, აგრეთვე Hands, washing hands... მართლა

ელვის პრუსტი:

აი ეს მესმის:

Cash in gold.

 And I'm getting Young!

ბ-ნი სვანი, თუმცა კი ბევრად ახალგაზრდა, ძალიან ახლო იყო პაპასთან, ვინაც ერთ-ერთი უახლოესი მეგობარი გახლდათ მამამისისა, შესანიშნავი, მაგრამ უცნაური კაცისა, რომელისთვისაც, როგორც ჩანს, სულ პატარა რამეს შეეძლო გულის გაცივება, აზრის მიმართულების შეცვლა. წელიწადში რამდენჯერმე ვისმენდი  პაპაჩემის მონაყოლს მაგიდასთან, ყოველთვის  ერთსა და იმავე ისტორიებს, მამა სვანის ქცევაზე ცოლის გარდაცვალებისას, რომელსაც ის დღე და ღამე ედგა თავზე. პაპაჩემი, ვისაც დიდი ხანი არ ენახა მეგობარი, გავარდა მათ კარმიდამოში, რომელიც სვანებს კომბრეს მიდამოებში ჰქონდათ საკუთრებაში, და მოახერხა, დროებით გამოეყვანა მიცვალებულის ოთახიდან, გულამოსკვინილი, რომ არ შესწრებოდა კუბოში ჩასვენებას. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგეს პარკში, სადაც ცოტაოდენი მზე იყო. მოულოდნელად, ბ-ნმა სვანმა, მკლავში მოჰკიდა ხელი პაპაჩემს და შესძახა: „აჰ! ჩემო გულითადო მეგობარო, რა ბედნიერებაა, ვსეირნობდეთ ერთად ამ მშვენიერ ამინდში! განა შესანიშნავი არაა მთელი ეს ხეები, ეს კუნელები და ეს ტბორი, რომელიც ჩემთვის ჯერ არ მოგილოციათ?! რა სახე ჩამოგტირით?! გრძნობთ ამ ნიავს? აჰ! რაც გინდა თქვით, მაგრამ ცხოვრებაში მაინც ბევრი რამაა კარგი, ჩემო ძვირფასო ამედე!“ უეცრად ისევ ამოუტივტივდა გარდაცვლილი მეუღლის მოგონება, და რადგანაც, ეჭვგარეშეა, გრძნობდა, რომ ძალიან ძნელი იქნებოდა მოეძებნა ახსნა, თუ როგორ შეეძლო ასეთ წუთებში სიხარულისთვის მიეცა თავი, შემოიფარგლა ჟესტით, რომელიც ჩვეული იყო მისთვის, როცა კი გონება რაიმე რთული კითხვის წინაშე იდგა: ხელი შუბლზე გადაისვა, თვალები შეიმშრალა და პენსნეს მინები გაწმინდა. თუმცაღა ცოლის სიკვდილის მერე ნუგეში ვერაფერში ჰპოვა, მაგრამ იმ ორი წლის განმავლობაში, რა დროითაც მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ იცოცხლა, პაპაჩემს ეტყოდა ხოლმე: „უცნაურია, ჩემს საწყალ ცოლზე ძალიან ხშირად ვფიქრობ, თუმცა არ შემიძლია, ბევრი ვიფიქრო ერთ ჯერზე.“ „ხშირად, თუმცა ერთ ჯერზე ცოტა, საწყალი მამა სვანის მსგავსად,“  პაპაჩემის ერთ-ერთი საყვარელი ფრაზა გახდა, რომელსაც სრულიად განსხვავებულ შემთხვევებში იყენებდა. ვიფიქრებდი, რომ ეს მამა სვანი ურჩხული იყო, პაპაჩემს, ვინაც უკეთეს მსაჯულად მივიჩნევდი და ვისი განაჩენიც, რაიც ჩემთვის კანონს წარმოადგენდა, შემდგომში ხშირად გამომგდომია იმ ქმედებების გასამართლებლად, რომელთა დაგმობისკენაც ვიყავი მიდრეკილი, რომ არ  შეეძახა: „რას ამბობ! ოქროს გული ჰქონდა!“

M. Swann, quoique beaucoup plus jeune que lui, était très lié avec mon grand-père, qui avait été un des meilleurs amis de son père, homme excellent mais singulier, chez qui, paraît-il, un rien suffisait parfois pour interrompre les élans du cœur, changer le cours de la pensée. J’entendais plusieurs fois par an mon grand-père raconter à table des anecdotes toujours les mêmes sur l’attitude qu’avait eue M. Swann le père, à la mort de sa femme qu’il avait veillée jour et nuit. Mon grand-père qui ne l’avait pas vu depuis longtemps était accouru auprès de lui dans la propriété que les Swann possédaient aux environs de Combray, et avait réussi, pour qu’il n’assistât pas à la mise en bière, à lui faire quitter un moment, tout en pleurs, la chambre mortuaire. Ils firent quelques pas dans le parc où il y avait un peu de soleil. Tout d’un coup, M. Swann prenant mon grand-père par le bras, s’était écrié : « Ah ! mon vieil ami, quel bonheur de se promener ensemble par ce beau temps ! Vous ne trouvez pas ça joli tous ces arbres, ces aubépines et mon étang dont vous ne m’avez jamais félicité ? Vous avez l’air comme un bonnet de nuit. Sentez-vous ce petit vent ? Ah ! on a beau dire, la vie a du bon tout de même, mon cher Amédée ! » Brusquement le souvenir de sa femme morte lui revint, et trouvant sans doute trop compliqué de chercher comment il avait pu à un pareil moment se laisser aller à un mouvement de joie, il se contenta, par un geste qui lui était familier chaque fois qu’une question ardue se présentait à son esprit, de passer la main sur son front, d’essuyer ses yeux et les verres de son lorgnon. Il ne put pourtant pas se consoler de la mort de sa femme, mais pendant les deux années qu’il lui survécut, il disait à mon grand-père : « C’est drôle, je pense très souvent à ma pauvre femme, mais je ne peux y penser beaucoup à la fois. » « Souvent mais peu à la fois, comme le pauvre père Swann », était devenu une des phrases favorites de mon grand-père qui la prononçait à propos des choses les plus différentes. Il m’aurait paru que ce père de Swann était un monstre, si mon grand-père que je considérais comme meilleur juge et dont la sentence, faisant jurisprudence pour moi, m’a souvent servi dans la suite à absoudre des fautes que j’aurais été enclin à condamner, ne s’était récrié : « Mais comment ? c’était un cœur d’or ! »

გაუცხოების წინააღმდეგ

ყოველდღე, ხან ფრანგი ვარ, ხან გერმანელი, ხან ესპანელი, ხან ბერძენი, და ხან, თქვენ წარმოიდგინეთ, ქართველი ... ო, ჩემო სამშობლო, ჩემო სამყარო, I am your native son!

ხელოვნება გვაახლოებს, ის გვეუბნება, რომ ჩვენ ერთნი ვართ, ერთნი ერთმანეთთან და ერთი სამყაროსთან. არათუ ის, რასაც პრუსტი აღწერს ჩვენთვის უცხო არ არის, არათუ ის, რასაც მონე გვიხატავს, არ გვიხილავს, არამედ ჩვენ თვითონ ვართ პრუსტიც და მონეც, როგორც ისინი იყვნენ ჩვენ (მათი ხელოვნების უნივერსალურობა ამას ნიშნავს და სხვა არაფერს, ისინი მართალ ჰგიეს ყველასთვის, ყოველთვის,), არიან ჩვენ. კაცობრიობა ერთია და მარად ერთი იქნება.

Monet - La Gare Saint-Lazare

ის, რომ მხოლოდ ფორმებს არ უნდა ვცემდეთ თაყვანს

რომ, ალბათ, სიყვარული ჰქვია იმას, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ამ სამყაროში.

თავისი თანალმობით.

პრუსტი ამბობს, რომ (ისევ მხატვარზე ვსაუბრობთ), ნაწარმოები მხოლოდ გონების ძალების დაძაბვით იქმნება, გონებრივი, ინტელექტუალური ძალისხმევით.

l’effort intellectuel qui seul peut produire son œuvre

თუმცაღა, ზოგჯერ ხელოვანი (ზოგადად ადამიანი) ცხოვრობს ისეთი საგნების, სიტყვების, ქცევების სამყაროში, რომლებიც ერთი შეხედვით (ფორმ-ალურად) აკმაყოფილებენ სილამაზის, სიკეთის კრიტერიუმებს, ერთი შეხედვით უკვე გამზადებულ ხელოვნების ნაწარმს ატარებენ საკუთარ თავში (si en eux résidait déjà une bonne part de l’œuvre d’art qu’ils porteraient en quelque sorte toute faite), თითქოს მზამზარეული სიკეთეები არიან,  მაგრამ სინამდვილეში ეს მხოლოდ რაღაც ფორმების თაყვანცემაა (idolâtrie des formes), და არა ხელოვნება.

შენ თუ ყრუ ხარ, გინდა ბეთჰოვენის მამიდაშვილი იყავი. არა, ბეთჰოვენს შემდეგ საერთოდ აღარ ესმოდა, მაგრამ ვინ იტყვის, მუსიკა არ ესმოდაო? ასე რომ, თუ ლამაზ სიტყვებს იტყვი, ან თუნდაც კარგად მოიქცევი, გარანტირებული არ გაქ, რომ პოეტი ხარ ან კეთილი ხარ. და პირიქით, თუ ყრუ ხარ, ეს არ ნიშნავს, რომ მუსიკისკენ გზა შენთვის დახშულია. ვინაიდან ჩვენ ვისმენთ გულისყურით.

ეძღვნება ალბერტინას

სიყვარულის შეუძლებლობა ცხადად მეტყველებს ცხოვრების შეუძლებლობაზე.

თუ სიყვარული შეუძლებელი ყოფილა, შეუძლებელი ყოფილა ცხოვრებაც.

მარცხი, ფარ-ხმალის დაყრა სიყვარულში, დავიწყება, ნიშნავს, რომ ცხოვრებამ დაგიმონა. 

ცხოვრებისაგან დამონებული ადამიანი არ ცხოვრობს და არასდროს უცხოვრია.

Dolly Parton - I will always love you

Feliz Navidad!

გილოცავთ შობა-ახალ წელს!

საუკეთესოს გისურვებთ მთელი გულით!

ბედნიერი ახალი წელი თქვენ და თქვენს ოჯახებს! სრულიად კაცობრიობას!

José Feliciano-ს ამ სიმღერის ფონზე მოგილოცავთ.

ახალი წელი შესანიშნავი გამოგონებაა. შესაძლოა, ასეთივე შესანიშნავივე გამოგონებით, პოეტი გვეუბნება, რომ წლები ერთმანეთისგან არ არიან დაშორებულნი, რომ დღეები უწყვეტად მისდევენ ერთმანეთს. ცხოვრება რაღაც ერთიანობაა, განუყოფელი.

ხელოვნება ისეთივე ჩარევაა დღეების უწყვეტ მდინარებაში, როგორც ახალი წელი. ახალი წელი, ეს ხელოვნებაა. ეს ჩვენზეა, როგორ გადავწყვეტთ, როგორ შევხვდებით, როგორ აღვნიშნავთ. ახალი წლით წინა წელს ვიაზრებთ და მომავალი წელს „ვეგებებით“, სამომავლწლეოდ „ვეწყობით“, ახლანდელობას კონტრასტულობას, სიმკვეთრეს, სიცხადეს ვანიჭებთ.

გავიხსენოთ რას ამბობს:

დავბრუნდი სახლში. პირველი იანვარი მოხუცთა მსგავსად გავატარე, რომლებიც ამ დღეს ახალგაზრდისგან განსხვავდებიან არა იმით, რომ საჩუქრებს აღარ ჩუქნიან, არამედ იმით, რომ აღარ სჯერათ ახალი წლის. საჩუქრები მივიღე, მაგრამ არა ის ერთადერთი, რომელიც სიხარულს მომიტანდა: წერილი ჟილბერტასგან. მიუხედავად ყველაფრისა, ჯერ მაინც ახალგაზრდა ვიყავი, რადგანაც შევძელი, მისთვის მიმწერა,

Je revins à la maison. Je venais de vivre le 1^er janvier des hommes vieux qui diffèrent ce jour-là des jeunes, non parce qu’on ne leur donne plus d’étrennes, mais parce qu’ils ne croient plus au nouvel an. Des étrennes j’en avais reçu, mais non pas les seules qui m’eussent fait plaisir, et qui eussent été un mot de Gilberte. J’étais pourtant jeune encore tout de même puisque j’avais pu lui en écrire un

აქ, გულდაწყვეტილი მარსელისგან განსხვავებით, მე მჯერა ახალი წლის, გილოცავთ კიდევ ერთხელ, ბედნიერ წელს გისურვებთ, მეგობრებო!