Cash in gold.

 And I'm getting Young!

ბ-ნი სვანი, თუმცა კი ბევრად ახალგაზრდა, ძალიან ახლო იყო პაპასთან, ვინაც ერთ-ერთი უახლოესი მეგობარი გახლდათ მამამისისა, შესანიშნავი, მაგრამ უცნაური კაცისა, რომელისთვისაც, როგორც ჩანს, სულ პატარა რამეს შეეძლო გულის გაცივება, აზრის მიმართულების შეცვლა. წელიწადში რამდენჯერმე ვისმენდი  პაპაჩემის მონაყოლს მაგიდასთან, ყოველთვის  ერთსა და იმავე ისტორიებს, მამა სვანის ქცევაზე ცოლის გარდაცვალებისას, რომელსაც ის დღე და ღამე ედგა თავზე. პაპაჩემი, ვისაც დიდი ხანი არ ენახა მეგობარი, გავარდა მათ კარმიდამოში, რომელიც სვანებს კომბრეს მიდამოებში ჰქონდათ საკუთრებაში, და მოახერხა, დროებით გამოეყვანა მიცვალებულის ოთახიდან, გულამოსკვინილი, რომ არ შესწრებოდა კუბოში ჩასვენებას. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგეს პარკში, სადაც ცოტაოდენი მზე იყო. მოულოდნელად, ბ-ნმა სვანმა, მკლავში მოჰკიდა ხელი პაპაჩემს და შესძახა: „აჰ! ჩემო გულითადო მეგობარო, რა ბედნიერებაა, ვსეირნობდეთ ერთად ამ მშვენიერ ამინდში! განა შესანიშნავი არაა მთელი ეს ხეები, ეს კუნელები და ეს ტბორი, რომელიც ჩემთვის ჯერ არ მოგილოციათ?! რა სახე ჩამოგტირით?! გრძნობთ ამ ნიავს? აჰ! რაც გინდა თქვით, მაგრამ ცხოვრებაში მაინც ბევრი რამაა კარგი, ჩემო ძვირფასო ამედე!“ უეცრად ისევ ამოუტივტივდა გარდაცვლილი მეუღლის მოგონება, და რადგანაც, ეჭვგარეშეა, გრძნობდა, რომ ძალიან ძნელი იქნებოდა მოეძებნა ახსნა, თუ როგორ შეეძლო ასეთ წუთებში სიხარულისთვის მიეცა თავი, შემოიფარგლა ჟესტით, რომელიც ჩვეული იყო მისთვის, როცა კი გონება რაიმე რთული კითხვის წინაშე იდგა: ხელი შუბლზე გადაისვა, თვალები შეიმშრალა და პენსნეს მინები გაწმინდა. თუმცაღა ცოლის სიკვდილის მერე ნუგეში ვერაფერში ჰპოვა, მაგრამ იმ ორი წლის განმავლობაში, რა დროითაც მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ იცოცხლა, პაპაჩემს ეტყოდა ხოლმე: „უცნაურია, ჩემს საწყალ ცოლზე ძალიან ხშირად ვფიქრობ, თუმცა არ შემიძლია, ბევრი ვიფიქრო ერთ ჯერზე.“ „ხშირად, თუმცა ერთ ჯერზე ცოტა, საწყალი მამა სვანის მსგავსად,“  პაპაჩემის ერთ-ერთი საყვარელი ფრაზა გახდა, რომელსაც სრულიად განსხვავებულ შემთხვევებში იყენებდა. ვიფიქრებდი, რომ ეს მამა სვანი ურჩხული იყო, პაპაჩემს, ვინაც უკეთეს მსაჯულად მივიჩნევდი და ვისი განაჩენიც, რაიც ჩემთვის კანონს წარმოადგენდა, შემდგომში ხშირად გამომგდომია იმ ქმედებების გასამართლებლად, რომელთა დაგმობისკენაც ვიყავი მიდრეკილი, რომ არ  შეეძახა: „რას ამბობ! ოქროს გული ჰქონდა!“

M. Swann, quoique beaucoup plus jeune que lui, était très lié avec mon grand-père, qui avait été un des meilleurs amis de son père, homme excellent mais singulier, chez qui, paraît-il, un rien suffisait parfois pour interrompre les élans du cœur, changer le cours de la pensée. J’entendais plusieurs fois par an mon grand-père raconter à table des anecdotes toujours les mêmes sur l’attitude qu’avait eue M. Swann le père, à la mort de sa femme qu’il avait veillée jour et nuit. Mon grand-père qui ne l’avait pas vu depuis longtemps était accouru auprès de lui dans la propriété que les Swann possédaient aux environs de Combray, et avait réussi, pour qu’il n’assistât pas à la mise en bière, à lui faire quitter un moment, tout en pleurs, la chambre mortuaire. Ils firent quelques pas dans le parc où il y avait un peu de soleil. Tout d’un coup, M. Swann prenant mon grand-père par le bras, s’était écrié : « Ah ! mon vieil ami, quel bonheur de se promener ensemble par ce beau temps ! Vous ne trouvez pas ça joli tous ces arbres, ces aubépines et mon étang dont vous ne m’avez jamais félicité ? Vous avez l’air comme un bonnet de nuit. Sentez-vous ce petit vent ? Ah ! on a beau dire, la vie a du bon tout de même, mon cher Amédée ! » Brusquement le souvenir de sa femme morte lui revint, et trouvant sans doute trop compliqué de chercher comment il avait pu à un pareil moment se laisser aller à un mouvement de joie, il se contenta, par un geste qui lui était familier chaque fois qu’une question ardue se présentait à son esprit, de passer la main sur son front, d’essuyer ses yeux et les verres de son lorgnon. Il ne put pourtant pas se consoler de la mort de sa femme, mais pendant les deux années qu’il lui survécut, il disait à mon grand-père : « C’est drôle, je pense très souvent à ma pauvre femme, mais je ne peux y penser beaucoup à la fois. » « Souvent mais peu à la fois, comme le pauvre père Swann », était devenu une des phrases favorites de mon grand-père qui la prononçait à propos des choses les plus différentes. Il m’aurait paru que ce père de Swann était un monstre, si mon grand-père que je considérais comme meilleur juge et dont la sentence, faisant jurisprudence pour moi, m’a souvent servi dans la suite à absoudre des fautes que j’aurais été enclin à condamner, ne s’était récrié : « Mais comment ? c’était un cœur d’or ! »